َAll I Can Say

شدیدا معتقدم بدبختی و فقر ذاتی هستند، بعضی آدم ها ذاتا خوشبخت بدنیا می آیند و با همان فرمان تا تهش را می روند. بدنیا که می آیند همه ی دوری و بری هایشان برایشان تمام قد جان می دهند و هر طرف را که نگاه می کنند یکی دارد قربان صدقه اش می رود. همیشه هستند افرادی که با جان و دل زحمت غذا دادن و شستن و مراقبتش را برعهده دارند، همیشه هم لباس نو می پوشند. و کمی بزرگتر می شوند در بهترین مدرسه با بهترین امکانات رشد می کنند و .... بعد اینها همیشه هم همه را دوست دارند و با همه مهربان هستند. اعتماد بنفس کافی دارند و خوب می دانند حق با آنهاست و باید چطوری به آن برسند. این چهارچوب و قاب خانواده است که خوشبختی را می زاید. من یکی را هم که کلا بدبخت ریده اند.